Waarom de eigen bijdrage in de WLZ niet deugt (incl CAK)

Ik denk niet dat heel veel ‘jonge’ mensen in hun leven te maken krijgen met het Cak. Het staat voor het Centraal Administratie Kantoor, een uitvoerende dienst van het ministerie van Volksgezondheid. Het Cak int de eigen bijdrage voor de Wet langdurige zorg (Wlz). En dat is waar onze wegen kruisten.

De eigen bijdrage voor de Wlz voor mijn vrouw werd vastgesteld op ongeveer 600 euro per maand. Daarmee werden we gematst met de lage eigen bijdrage, omdat ik in het huis achterbleef. En misschien ook nog wat woonlasten had. Ik heb het afgelopen jaar al mijn vaste lasten op een rijtje gezet, rigoureus moeten snijden, hypotheek overgesloten, ING blij gemaakt met 30.000 euro boeterente. Want ik houd niet standaard die eigen bijdrage per maand over. Ik vind dit een behoorlijk bedrag maar blijkbaar vindt de wetgever dat ik het kan leien. En zo geschiedde.

Wat zeur je nou?

Ik ben pakweg 20 jaar mantelzorger geweest van mijn vrouw met MS. De laatste 10 jaar draaide de zorg en het huishouden op mijn kracht. Daar hoef ik geen Nobelprijs voor. Dat heet een keuze. Ik herinner me nog een gesprek met de bedrijfsarts aan het begin van mijn flitscarrière. Ik vertelde haar over de diagnose van mijn vrouw. Ze zei: “Waarom ga je niet van haar af?” Mijn mond viel open van verbazing en in een andere setting had ik haar ongetwijfeld over de tafel getrokken.

Zwaar weer

Pas een paar jaar geleden begreep ik wat ze bedoelde. Dat was: het is een keuze om bij je partner te blijven met zwaar weer op komst. Misschien moet zij nog een bijscholing “Nóg duidelijker communiceren met cliënten” volgen. Dus ja, ik had blijkbaar een keuze en daar heb ik vanaf het begin af aan niet over getwijfeld. Wat is je ja-woord waard als je ‘m smeert op het moment dat het er toe doet? Als we niet getrouwd waren, was ik uiteraard ook gebleven.

“Als ik dit had geweten, had ik mijn vrouw 10-15 jaar geleden al in een verpleeghuis geduwd. Achter een begonia met een kop jasmijnthee. ”

Perfecte huisarts

In de jaren die volgden bezochten we menig arts. Noem mij een medisch specialisme en wij zijn er  geweest. Neurologie, fysiotherapie, dermatologie, interne geneeskunde, maag- darm en leverzorg, revalidatie, ergotherapie, geriatrie, urologie. Met onze perfecte huisarts als de raadgevende spil op de achtergrond.

Samen ziek

Net als dat je tegenwoordig samen zwanger bent -maar de vrouw het meeste werk mag verrichten en de pijn mag incasseren- waren wij samen ziek. Ik was haar ‘zorgregisseur’: zorgde dat medicatie niet uit de hand liep en bond de strijd aan als medici schoonheidsfoutjes dreigden te maken. Inmiddels sprak ik door de opleiding Westerse Medische Basiskennis voor m’n shiatsu opleiding ook een hartig woordje vakjargon. Niemand stuurt mij met een kluitje het riet in.

Belasting

Ook thuis was het aanpakken. Ik herinner me 2016. Sta de was op te hangen en denk: nu doe ik dus écht alles. De was, boodschappen, koken, bedden verschonen, ramen wassen, huis onderhouden, rekening betalen. Het leed van de moderne huisman. O ja, naast een 36-urige werkweek. Wel als ambtenaar dus dat telt nauwelijks mee in je belasting. Ik hoor je denken 😉

Erop of eronder

Laten we het naar beneden bijstellen. Zeggen we dat ik 10 jaar op de toppen van mijn kunnen heb gepresteerd om de boel draaiende te houden. Vorig jaar moest ik de strijd staken omdat mijn vrouw 24 x 7  zorg nodig had. Dat heb ik pakweg 3 weken volgehouden: toen was het erop of eronder. En als ik onderuit zou gaan, wie zorgt daarna voor haar?

Fiscale partners

En zo ging ze. Met koffertjes en rollator. Ons huis uit. Het deed pijn. Ik voelde me een verrader. Het kon niet anders. Een paar maanden later klopt het Cak op mijn deur. Een vrolijke folder met een vitale vrouw op de voorkant. En een verhaal over de eigen bijdrage voor de Wlz. Even snel rekenen, en ja hoor, ik mag dus dat bedrag per maand aftikken omdat mijn vrouw en ik fiscale partners zijn.

Nogmaals: Wat zeur je nou?

Ik heb de afgelopen jaren getracht zo goed mogelijk voor mijn vrouw te zorgen. Haar zo veel mogelijk buiten de gezondheidszorg proberen te houden. Pillen en poeders beperkt. Onzinnige therapieën stopgezet. Daarmee heb ik ‘de Nederlandse samenleving’ een hoop geld bespaard. Al was dat natuurlijk niet het doel.

Katheters

Als dank voor die tomeloze inzet, komt het Cak in naam van de wetgever met een maandelijkse fee. Bedankt Mark. En nu dokken! Als ik dit had geweten, had ik mijn vrouw 10-15 jaar geleden al in een verpleeghuis geduwd. Achter een begonia met een kop jasmijnthee. Was ik even wat anders gaan doen dan midden in de nacht katheters legen en ruzie maken met een internist.

Vlaggenschip

Om onder de eigen bijdrage uit te komen, is er maar 1 mogelijkheid: zorgen dat je geen fiscale partners meer bent. Dit betekent: scheiden. Ik heb dit met mijn vrouw besproken en ik weet dat ik haar daarmee schade aan het hart heb toegebracht. Voor haar was getrouwd zijn het vlaggenschip van haar verdiensten in dit leven.

Ballen verstand

Ik heb gesproken met een advocate van een ‘vrouwenkantoor’ in Rotterdam. Kralingen. Dure dames. Ze had echt de ballen verstand van de Wlz. Dat heeft alleen het Cak. Ze moest in de wetgeving duiken. “Ik weet niet op hoeveel uur we dan precies uitkomen. Denk toch snel iets van 10 uur. Mijn uurtarief is 250 euro, exclusief BTW,” slipte er op het laatste moment nog even uit. Vooral dat zinnetje vond ik grappig. Alsof ik geen BTW hoef te betalen. Corona kwam en ik heb het gesprek geannuleerd. Niks scheiden.

Hoeksteen

Samengevat: de Nederlandse wetgever dwingt mij om van mijn vrouw te scheiden omdat ze is opgenomen in een verpleeghuis en ik onder de wettelijke bijdrage wil uitkomen. Hier houdt het solidariteitsbeginsel van de zorgverzekering op. We betalen allemaal de basispremie voor de gezondheidszorg. De één maakt meer gebruik van die zorg dan de ander. Als mijn buurvrouw haar been breekt, betaal ik indirect mee aan de zorg die zij ontvangt. Voor de Wlz gelden andere principes. Blijkt ‘de overheid’ opeens een Grote Graaier te zijn. En dat scheiden, voelt niet als een uitvloeisel van “het gezin als hoeksteen van de samenleving” en meer van die Christelijke volksretoriek. Daarom deugt de eigen bijdrage in de WLZ niet.

Maar waarom is het Cak zo KAK?

Mijn vrouw is inmiddels overleden. In dat verpleeghuis. Het was een quick-step in & out. En ik ben derhalve ook bijna van het Cak af. Bijna. Want een maand na haar overlijden ontvang ik een factuur waarin ze mij condoleren en nog even vrolijk de eigen bijdrage innen voor een maand na haar overlijden. Ik bel even met de servicedesk. Een aardige ambtenaar begrijpt het probleem. Hij zegt: “Het ene systeem weet dat u vrouw is overleden, het andere nog niet en die twee komen samen in uw factuur.” 💡 Natuurlijk, stom! Had ik kunnen weten.

Bureaucratische machine

🤔Maar wie maakt het systeem? Als je zo lekker stevig kunt innen, kun je dan misschien ook wat zorgvuldiger omgaan met de brieven die je geautomatiseerd de wereld in stuurt? Of toch teveel gevraagd voor deze organisatie die zichzelf een publieke dienstverlener noemt. Welke dienst ook al weer? Het is een bureaucratische machine die piept en kraakt en een gevoelloze a-sociale wetgeving uitvoert. Ik hoop oprecht dat zowel de eigen bijdrage voor de Wlz als het Cak spoedig herzien worden. Dit deugt niet.

p.s.: Misschien een leuk agendapuntje voor één van onze volksvertegenwoordigers bij de volgende verkiezingen?

 


Afbeelding: Pexels/Pixabay

 

 

 

 

 

 




Happy Hara biedt shiatsu massage voor jou. Mijn specialiteit is shiatsu voor emotionele klachten zoals slapeloosheid en stress.

Lid van Shiatsu Vereniging Nederland

Shiatsu Vereniging Nederland

Happy Hara is aangesloten bij de Shiatsu Vereniging Nederland. Hierdoor worden behandelingen (deels) vergoed uit de aanvullende zorgverzekering.
Happy Hara staat ingeschreven bij de KVK in Rotterdam onder nummer 70545200