Shiatsu praktijkexamen bij Qing Bai: “Je kunt niet beter of méér voelen”

De jongeman bij de bakker vraagt me hoe het is afgelopen met de examens. Hij ontwikkelt websites en m’n blog was een keer ter sprake gekomen. Ik zeg: ‘Zit er nog midden in’. Hij zegt: ‘Nou dat duurt ook lang. Ze nemen het wel serieus’. En zo is het.

yellow-brick-roadAfgelopen vrijdag was het laatste praktijkexamen van de shiatsu-beroepsopleiding bij Qing Bai. Vier keer heb ik twee échte clienten met échte klachten behandeld. Het resultaat heeft me verbaasd. In beide gevallen zijn de klachten verminderd of zelfs verdwenen. Misschien had ik het mis en is shiatsu tóch een wondermiddel.

Vaarwater

De praktijkexamens vormen het sluitstuk van de 3-jarige opleiding en bestaan uit vier behandelingen van twee cliënten. Tijdens de eerste 2 behandelingen mag je nog vragen stellen aan de docenten. Daarna moet je het zelf doen. Opmerkingen van docenten zijn dan meer een signaal dat je in verkeerd vaarwater zit.

Leermeesters

Over die docenten gesproken. Ik had het kunnen zien aankomen, maar toch niet gezien. Afgelopen jaar hebben we in verhouding veel meer les gehad van Barbara Dudman en Wim Sanders. Zij zijn het inhoudelijk geweten van de opleiding. Zonder hun zegen, geen diploma. Het zijn prettige leermeesters. Toegankelijk maar niet toegeeflijk. Met humor en ernst. Door hun jarenlange ervaring in de praktijk lezen zij lichamen en klachten in een oogwenk. En geven jou het idee dat je dat ook kunt…Ooit 🙂

Charlotte’s peptalk

De eerste twee behandelingen noemen ze een ‘interne stage’. Het is een mooie vondst. Het haalt het scherpe randje van de examens weg. Ik hoor docente Charlotte Geven het nog zeggen in haar pep-les: “Het is zo simpel. Je voelt wat je voelt. Je kunt niet beter of méér voelen.” Dat soort opmerkingen, dempen de onzekerheid. Want je weet zeker dat je belangrijke informatie over het hoofd ziet. Een neus die rood aanloopt, een tong die lang is in plaats van slap, een pols die glijdt.

Logisch

Maar je zit op school om te leren. En dat doen we. Als je veel tijd en aandacht in de diagnose en anamnese stopt, leg je de basis voor je behandelstrategie. Daarna is het nog een kwestie van uitvoeren. De route is uitgezet. Niet meer van je pad afwijken. Klinkt logisch. Achteraf.

Hoofdklacht

In de examens relateer je de pols-, tong- en haradiagnose met de hoofdklacht van de cliënt. Van iedere behandeling maak je een uitgebreid verslag. Je verantwoordt je behandeling. En omdat je dit vier keer achter elkaar zo nauwkeurig doet, zie je ook de ontwikkeling. Hoe nevenklachten minder worden en de hoofdklacht onder je handen oplost.

M’n klasgenoten en eindexamenkandidaten bij Shiatsu 3. Wim Sanders met doos Merci (smeergeld van John). Links daarvan in het wit Barbara Dudman.

Grote Water

Mijn cliënten hebben mij enorm geholpen! Zij zijn 4 keer het Grote Water naar Nijmegen overgestoken. Ik heb ze alles mogen vragen wat ik wilde. Hun mogen (aan)raken op plaatsen die normaal gesproken beperkt toegankelijk zijn. Alles in naam van de shiatsu! Ik ben hun eeuwige dank verschuldigd*.

Sprakeloos

En het mooie is dat zij het ook waardevol vonden. Na het laatste examen ontving ik een heus verwenpakket! Met thee, mok (met kraanvogels ‘want die brengen geluk’) en sauna-bon. “Kun je jezelf ook eens verwennen,” stond er op de kaart met een gouden boeddha. En “Nooit verwacht dat de behandelingen zo rustgevend zijn”. Nu was ik eens sprakeloos.

Zomer

Hoe nu verder? Komend week staat nog het theorie-examen op het programma. Dan gaan we voor een samenzang van 3 jaar theorie naar het Berghotel naar Amersfoort. Vier open vragen. Nog steeds geen gelopen race. En daarna? Wat denk jij? In een eindeloze zomer de yellow brick road op!

*Dank ook uiteraard voor Rik, m’n shiatsu matie & de chauffeur van de shiatsu expres.