Als ik alles al wist, was ik niet hier

Een half jaar geleden ben ik deze blog gestart om jou mee te nemen op m’n reis door m’n opleiding tot shiatsu therapeut. De komende 10 weken zijn de laatste van het laatste jaar. Nu breekt ‘het moment van de waarheid’ aan. Twee keer een interne stage, twee keer praktijkexamen. Het voelt allesbehalve een gelopen race. Niets is zeker.

Hara

Het eerste jaar van m’n shiatsu opleiding was eigenlijk spelen. Elementaire kennis van yin-yang, basissubstanties, theorie van de vijf elementen. Echt basic. Net als de praktijk. De totale lichaamsmassage is als een dans rond het lichaam van de ontvanger. De eerst kennismaking met hara, diepte van druk, de kracht van aanraking ervaren en ondergaan.

Ongeschikt

Toch voelt het niet als makkelijk. In dit jaar valt meer dan de helft van de klasgenoten af: de joviale schilder houdt het al na drie lessen voor gezien, de last-minute Russin blijft weliswaar tot het einde, maar gaat niet door. Net als Vanessa Avontuur en Hanky Panky. Ik ben ze bijna al vergeten. Zij gaan naar huis met het certificaat ‘shiatsu ontspanningsmassage’ of met helemaal niets. Leuk voor in huiselijke kring, maar ongeschikt voor het echte werk.

Meridaanmassage

De ‘echte diehards’ stromen door naar het tweede jaar en krijgen waarvoor ze gewaarschuwd zijn: een shiatsu survival. Het jaar is loodzwaar. Iedere twee weken nieuwe meridianen, nieuwe punten op het lichaam, nieuwe theorie. Alles is belangrijk. Ieder woord komt twee keer zo hard aan. De basismassage wordt uitgebreid met meridiaanmassage. De docenten verwachten inmiddels ook meer. Dat je de qi van de ontvanger in beweging kunt brengen, kunt tonifiëren (zoek maar op in het woordenboek, het staat er echt niet in) en sederen. Ik ben daarentegen al blij als ik succesvol een acupunctuurpunt heb gevonden.

Groepsmoed

De omvang van de lesstof en het tempo, staan daadwerkelijk voelen in de weg.  De groep dunt nog wat verder uit, maar niet veel. Het lijkt erop alsof iedereen zich heeft vastgebeten in de studie en niet meer loslaat. Whatever it takes. Dat werkt aanstekelijk. Een soort van groepsmoed. Of  is het collectieve zelfoverschatting?

Puberteit

Het derde jaar is tussen spel en realiteit. We werken naar het moment toe dat je werkelijk iemand van z’n klachten afhelpt. Daar was het immers om te doen. Anamnese, pols-, hara- en tongdiagnose, behandelprincipe, behandeling. Theorie en praktijk met elkaar verbinden. Laten zien dat je het begrepen hebt. Daar zit ik nu ergens. Tussen puberteit en jong volwassen. De komende 10 weken worden spannend.

Ik ben er klaar voor!

Ik ben er niet klaar voor. Ik zou willen vluchten: het vliegtuig naar Spanje, de auto naar Parijs of gewoon diep onder de dekens wegduiken. Maar er is geen ontkomen. De tijd duwt me onverbiddelijk voort richting stage en examens.

Ik zou in paniek kunnen raken.
Al het lesmateriaal nog eens van voor naar achter  doornemen.
Al m’n proefpersonen oproepen voor een noodmassage.

Dat zijn zeker zinnige ideeën, maar wat ik in ieder geval ga doen is:

  1. Vertrouwen op m’n gevoel. Intuïtie first. Wat ik van de theorie weet is mooi meegenomen.
  2. Wonen in m’n hara. Die is inmiddels makkelijker bereikbaar geworden.
  3. Als emotie alsnog paniek en twijfel zaait: geloof in  ‘de weg’.
    De stage en het examen zijn nog steeds onderdeel van de opleiding, een vorm van leren.
    Als ik alles al wist, was ik niet hier.

Over 10 weken kan ik je vertellen of dit slim is 🙂




Happy Hara is een praktijk voor shiatsu massage in Rotterdam
en staat ingeschreven bij de KVK Rotterdam onder nummer 70545200.

4 gedachten over “Als ik alles al wist, was ik niet hier

  1. Hoi lieve Mark,
    Wens je veel moed toe dit laatste stukkie!!
    HOU VOL!!
    Ik kijk er naar uit om voor een Happy Hara massage te mogen betalen bij jou
    Hartegroet Wilma

Reacties zijn gesloten.